Öğretmenin bir öğrenciyi adıyla çağırarak tahtanın önüne davet ettiği, sınıf içi performans değerlendirmesinin en eski ve en insafsız biçimi. Bilginin sözlü ya da yazılı olarak ispat edilmesinin beklendiği bu ritüelde öğrenci; 20-30 çift gözün odaklandığı, hata yapmanın da doğru yapmanın da eşit derecede akılda kaldığı bir alana adım atar.

Adı okunduğu an öğrencinin zihninde eş zamanlı birkaç süreç başlar: konuyu bilip bilmediğini taramak, bilmiyorsa ne söyleyeceğini planlamak ve yüz ifadesini sakin tutmaya çalışmak. Bu üç işlemin aynı anda yürütülmesi, tahtaya kalkan öğrencinin neden zaman zaman tamamen farklı bir soruya cevap verdiğini açıklamaktadır.

“Öğrencinin bilmediği anda tanrıdan en çok istediği şeyin parmak kaldırmak olmadığını anladığı an. Tahtanın önü; sahne ışıklarının olmadığı, seyircilerin ise çok yakın olduğu küçük bir tiyatrodur. Oyun tek perdelik, eleştiriler anlıktır.”